We zijn alweer anderhalve week verder en hebben nog een weekje te gaan hier in Whistler. De entree naar het olympisch dorp lijkt sinds eergister ook wat beter te verlopen. Inmiddles kennen Arno en ik alle vrijwilligers en medewerkers en zij kennen ons zelfs al bij naam. Verder hebben we als friends and familie al 1 training bij mogen wonen (helaas niet hoger mogen gaan als bocht 12) en hebben we inmiddels ook met de voor ons gekochte kaarten de mannen 2mans races mogen bezoeken. Mannen jammer van het resultaat en zet m op voor de 4mans. Het is op zich wel een avontuur voor mij geworden en elke dag bekijken we van dag tot dag wat we ervan gaan maken. De mensen in whistler zijn erg enthousiast en vrolijk en daar genieten we dan ook maximaal van. Aanstaande dinsdag zal de wedstrijd van de dames van start gaan om 17uur (02:00 uur in Ned) en daar zal ik natuurlijk weer ff de afstand voelen, maar ik zal ze ergens in het publiek hard toejuichen naar hun ultieme prestatie. Of ik manieren ga verzinnen om toch stiekem mezelf toch naar binnen te smokkelen bij de sluitingsceremonie as zondag, is het antwoord gewoon NEE. Ik zal niet de regels verbreken met het risico hier ook nog in de bak te belanden .
Dat gezegd te hebben sluit ik af met: Of course there is no formula for success except perhaps an unconditional acceptance of life and what it brings.
(Vertaling: Natuurlijk is er geen formule voor succes, behalve misschien een onvoorwaardelijke aanvaarding van het leven en wat het brengt.)

This entry was posted on Monday, February 22nd, 2010 at 9:05 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.