Na wat dagen warmte training in SanDiego hebben we het goede nieuws als reserves gekregen dat we eigenlijk nergens terecht mochten in whistler. Niet alleen niet in het dorp(behalve op aanvraag dagkaart, die beperkt zijn) maar ook niet bij de baan bij onze collega’s, waarschijnlijk ook niet bij de wedstrijd en zeker niet bij de openingsceremonie. Het was een laatste klap in het gezicht van de reserve atleten die naast dat ze al het vuile werk voor het team opknappen, altijd paraat staan om te presteren en in te springen mochten de andere atleten geblesseerd zijn of iets anders hebben waardoor ze niet kunnen opdraven. Erg jammer was dit om te horen, want wat zijn de spelen zonder openingsceremonie bijgewoond te hebben. Inmiddels vertrokken uit SanDiego zijn we Calgary aangekomen waar we duwtrainingen op ijs en afdalingen gemaakt hebben. Uiteraard is het erg lastig om je als atleet te blijven motiveren en in te zetten als volwaardig teamlid, maar je blijft het wel proberen. Vandaag dan ook lekker afgedaald hier in Calgary. Je moet van een aardig veerbaar materiaal gemaakt zijn wil je dit elke keer overleven. Mijn grijze haren zijn dan in dit soort weken ook beter zichtbaar. Maar je moet ook weer verder, want je hebt een voorbeeld functie en je moet af en toe lekker wat stoom afblazen. We gaan as Donderdag dan richting vancouver en whistler en gaan het drama wat eigenlijk een feest hoort te zijn tegemoed. We gaan er voor ons toch weer een feest van proberen te maken. Ik begin dan ook met deze kleine man op de foto als verkeerd voorbeeld.

This entry was posted on Thursday, February 11th, 2010 at 1:58 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.