Zo… Weer een beetje aan het trainen geweest. Een achterstandje op de startbaan, maar ik geef m’n alles. Helaas weer ietwat slecht nieuws gister ontvangen, maar hou dat graag onder close friends and familie voorlopig. Beter voor het koppie.

Zaterdag rijden Tine en Ik, net als de jongens dan naar Cesana (Italy) om ons voor te gaan bereiden op de te komen test op 3 November aanstaande. Uiteraard is het weer handig om jullie duimen voor te bereiden ze in gekruiste stand te houden die dag .

Vandaag hou ik het kort, maar wil nog zeggen: Ik heb leuke zin an dit seizoen!

We zijn tien dagen verder, waarvan keurig de eerste 4 rust. Het is even gek geweest, want ik wist niet wat ik moest voelen…

Ik heb nu een training of 3 erop zitten en het gaat redelijk. Nee, nog niet pijnvrij, maar het voelt steeds ietsje beter lijkt het wel (In elk geval meer lengte, volgens fysio Nienke). De hiel is nog steeds een heel stuk minder pijnlijk, dat blijft ongelooflijk. Ik heb mijn 1e mail voor feedback vandaag aan deze goede madame gestuurd en wacht nu met smart op haar reactie. Je zal het lezen…..

Esme en Yannicke moeten nu al in America zijn beland voor 2 weken training. Ze zullen daar het spits afbijten met de eerste afdalingen van het seizoen en hopenlijk de goede basis voor het seizoen leggen. Ook daarover later meer…

Gelukkig op tijd vertrokken…eigenlijk uiteindelijk zelfs precies op tijd.

Diana ophalen en de files begonnen al Amsterdam uit richting eindhoven, waar we de auto van Mark zouden oppikken (meer zekerheid dan mijn eigen karretje;-)) en zo kwamen er nog een paar zoals een ongeluk in Belgie en volgens mij gewoon super druk in Frankrijk. In Parijs aangekomen, auto in de garage en rugzak in een Etap hotel gegooid en snel verder op de metro, 1 keer overstappen bestemming bereikt (Super de Franse metro).

Dan bij Caro, gelukkig voor mij spreekt ze wat engels, kon ik uitleggen waar ik last van had en zij ging aan de slag. Eerst vond ze een blokkade links onder in de rug, daar zat een soort verkleving en geen ruimte tussen de wervels, volgens haar zit daar de connectie met de hamstring. Toen naar de hamstring, ze kon binnen 2 minuten precieser de plek aangeven waar de pijn zat dan ik. Ze is daar dan ook een tijd mee bezig geweest. Ik had het heet voor de behandeling, maar erna had ik het zo koud, alsof heel veel energie uit me getrokken was.

Wat nu?: 4 dagen verplicht rust, tuurlijk probeerde ik er een dagje af te krijgen . Daarna weer trainen en op dag 10 verslag aan haar uitbrengen. O ja, nog even snel naar mijn hiel laten kijken aan het eind. Ik stond op met pijn en wandelen deed ook zeer en daar 2 fysio’s er niet uitkwamen, was de volgende stap een injectie erin. Nou weet ik niet wat ze gedaan heeft in die 3 minuten, maar die pijn is een heel stuk minder tijdens het wandelen en ik sta niet meer op met zoveel pijn. Dat was dus de trip al waard.

Al met al een positief gevoel dus, al is het afwachten wat het resultaat is. Verder waren Diana en Mark toppers wbt. het vervoer daarnaartoe en worden ze bedankt voor het verzorgen van mijn kamertje in het Etap hotel. Toch leuk als familie soms achter je staat.

Vandaag hiermee afsluiten: A strong positive mental attitude will create more miracles than any wonder drug.  Patricia Neal

Hi Allen,

Ben weer lekker aan het trainen geweest en we zijn zelfs overgeschakeld naar 2 starttrainingen per week, Das lekker veel file in de week, maar het is het wel waard. De hamstring is waarschijnlijk daardoor weer aardig gevoelig geworden…nog even goed in de gaten houden dus.

Maar er is altijd goede hoop! Vandaag in het OLVG weer een scan laten maken (Brrr, je moet zekerrr niet claustrofobisch zijn). De uitslag hoor ik nog. Het spannende is as. vrijdag, dan rijdt deze gek naar een hopenlijk wonderdokter in Parijs (andere optie was manchester). Deze Fasciatherapeute blijkt heel erg goed te zijn en veel topsporters te behandelen. Helaas is deze vorm van therapie niet in Nederland. Om zo fit mogelijk het seizoen in te gaan, nog even deze gok. Gelukkig denken mijn prive fysio Nienke en ik, maar ook meerdere mensen zoals Eric onze bondsfysio ook dat ze het proberen waard is, dus op hoop van zegen. Baad het niet……

 Het seizoen komt met rasse schreden dichterbij en dus gaan Esme en Yannicke, samen met Edwin en remmers de 18e al naar noord-america om het spits af te bijten met de eerste trainingen op ijs. We ontmoeten ze weer op 1 November in Italie. Van hieruit zullen de testen voor het seizoen, nog wat trainingen en daarna het seizoen starten. Maar zover zijn we nog niet, dus daarover later meer. 

Voorlopig dus as. vrijdagmiddag met een positieve insteek de praktijk op Passage Barrault in Parijs binnen stappen, de rest zien we wel.