Nu 2 weken al weer thuis en na wat rust eindelijk weer eens wat op mijn site te melden. Na 2 rare weken in Vancouver waarvan een erg goede tijd aan het eind met mijn beste vrienden was het thuis komen en zijn toch weer erg aangenaam. In het kort kan ik nog zeggen over Vancouver dat de Dames een goede prestatie geleverd hebben en niets meer of minder. Ik heb allerlei kreten al gehoord over als geen 3 teams per land dan dit of als … Alle als telt niet. Het is zoals het is. Vaak worden met als alleen maar naar de positieve punten voor jezelf gekeken, dus zou men ook kijken naar wat als en de negatieve punten ook in het plaatje verwerken om een goed beeld te krijgen. Dit was de tweede beste tot nog toe op deze 3e Olympische spelen voor vrouwen, dus gewoon NETJES gedaan. Wat de mannen betreft hebben ze hun situatie uit kunnen leggen in de pers, dus daar moeten jullie het dan toch mee doen, ik heb er inmiddels wel genoeg van om de vraag te krijgen waarom, hoe zit het of wat vind jij ervan. Ik zou zeggen: GA gewoon BOBSLEEEN !!! Want we zijn op zoek naar nieuwe atleten, man en vrouw, jong en ook wat ouder.

Langs deze weg wil ik voor het afgelopen jaar dan ook iedereen bedanken die me heeft bijgestaan en gemotiveerd om door te gaan. Natuurlijk alle sponsoren en supliers: Underarmour, eurotech en voltallige bemanning, brooks, MDY, toco-tholin, vitamins, maar ook Phanos, topsport amsterdam, randstad en noc-nsf. Mijn trainers, coaches, begeleiders, fysio’s (complete staf), arts, Fascia therapeute, inval trainer(overname lessen bij afwezigheid) en masseur: Frank Paulssen, Oscar Terol, Auke Klarenbeek, Erik van putten, Peter Vergouwen, Caroline Glain, Jonathon Pengel, Gerard Bouwman, Nienke Assink. Maar zeker ook alle anderen die onmisbaar waren in dit plaatje zoals mijn atleten die mij steunden en tegelijkertijd geduldig waren bij mij afwezigheid, maar ook familie, vrienden en kennissen, zoals Angelina, Elsa, Diana, Ellie/Andrea en Alex, mahalia, Hilde en Mieke om zo even een paar te noemen, die mij bleven aanmoedigen en volgen op mijn weg naar mijn tweede Olympische spelen en daarna. En niet te vergeten degene die mijn leven een stukje hebben veranderd het afgelopen jaar, maar alle verandering heeft invloed soms positief en soms negatief: TOM, Dean en Graham, maar ook mijn teamgenoten Esme en Tine en ook alle mannen van TeamNL, alle invalremsters en remmers en natuurlijk Jannicke, de BSBN en betrokkenen van NOC-NSF, bedankt voor alle invloeden die me weer gemaakt hebben tot de persoon die ik nu ben.
Allemaal ( Ook iedereen die ik vergeten ben- Alvast excuses daarvoor) HARTELIJK BEDANKT voor jullie support !!!

Uiteraard hou ik jullie ook in de zomer op de hoogte van de stand van zaken. Eindig ik met hetgene waar ik mee begon: Hou van het leven en het leven zal van jou houden (L).

Het is natuurlijk een van de gekste winterspelen ooit hier in Vancouver en Whistler.

Het is te warm, weinig sneeuw en de canadezen gaan eindelijk gouden medailles winnen op hun eigen Olympische spelen (voorheen nul goud in oa. Calgary en Montreal).

Nederland, schaatsland haalt niet alle medailles die ze halen willen en geeft er zelfs een gouden gratis weg, maar we hebben nog goede hoop op te komen prestaties en verassingen. En dan komen we bij het bobsleen, waar op dezelfde baan eerst een luge atleet dodelijk verongelukt en er allerlei activiteiten bedacht worden om de baan veilig te laten lijken. Zo word ook de coach van de japanse dames Rob Geurts onder druk gezet zijn handtekening te plaatsen onder een contract die de organisatie moet vrijwaren, mocht er wat gebeuren met de Japanse dames in de wedstrijd. Hij doet dit niet en de Dames komen gelukkig 4x ongeschonden beneden. Dit geeft niet aan dat de baan wel veilig is, maar dat de organisatie dit wel heel graag wil verkopen aan de buitenwereld en zich wil vooraf indekken met dit soort praktijken. Maar er hebben meerdere mannen teams in het ziekenhuis gelegen na de eerste trainingen en sommige hebben de race daardoor ook moeten cancelen, dus dat kan je niet zomaar verdoezelen.

Dan was er natuurlijk eerst de race van onze maanen 2mans slee en gelukkig hebben we lotto als sponsor gehad, want de invloeden waren hier nog steeds zichtbaar. Edwin en Sybren hebben 4 x geluk gehad op de wedstrijd. Het lotto engeltje zat steeds op de goede schouder en de gokkans was dus een stuk gunstiger voor hun geworden. Helaas is het niet iedereen zo gelukkig verlopen en hebben zeker 4 stuks sleeen de wedstrijd met een flinke crash moeten bekopen.

Toen waren de dames aan de beurt. Over het algemeen zijn dames wat beter qua concentratie, motivatie en veerkracht en dat was hier ook weer te zien. In de dames trainingen waren er bijna geen crashes. Goede hoop voor de wedstrijd dus. Helaas hebben ook op de dames wedstrijd meerdere teams het moeten bekopen met een crash en het waren niet de minste teams: De Britse wereldkampioen van vorig jaar en daartussen ook de Duitse nr.1 op de worldcup ranking. Onze dames hadden op dag 1 geen last van hele overduidelijke problemen, maar op dag 2 was het iets spannender toen er in run 3 een Edwin safe aan te pas moest komen en run 4 was ook niet geheel vlekkeloos. Desondanks bleven de meisjes op een 9e plaats staan wat al enigszins geslaagd was voor deze spelen, maar nadat De Duitse Martine platging (Let op: we gunnen het niemand een crash, zeker niet op deze baan) schoven de Nederlandse dames toch een plekje op naar positie nr.8. Volgens mij was dan deze wedstrijd helemaal geslaagd, met prestaties varierend tussen plaats 8 en 10 het hele seizoen, is een achtste plaats hier, de plek bij uitstek om het doen. Dat was voor Nederland dan toch een uitstekende afsluiter. TOP!

Dan volgt nog de 4mans race as vrijdag, maar helaas zal het Nederlandse mannenteam daar niet aan deelnemen. Dit is heel spijtig, maar na 4 x geluk hebben in de 2mans race is het de vraag of Edwin niet gewoon de juiste keus heeft gemaakt, een vraag die een tijdje zal blijven doordruizen. De 4 mans slee is een meter langer dan de 2mans en een stuk minder wendbaar. Maak je dezelfde fouten als in de 2mans dan lig je zeker plat. Nu hebben deze jongens vorig jaar al een ongelooflijke crash mogen beleven op deze baan, die maandenlange blessures met zich meebracht en was de beslissing dus ook erg lastig. Edwin heeft in de afgelopen dagen het vertrouwen en kennis wat te veranderen of corrigeren niet meer kunnen grijpen. Uiteraard zal daar ook een stukje liggen bij de begeleidingsstaf die dit niet heeft aan zien komen of er niet op tijd op anticipeerde en ook niet op het moment supreme de tools heeft kunnen aanrijken om zijn plan en daardoor ook prestatie en onzekerheid op de baan te kunnen veranderen. Of Edwin de verkeerde keuze heeft gemaakt zal niemand weten, hij heeft in ieder geval kunde/kennis en veiligheid/gezondeid naast elkaar moeten leggen de afgelopen dagen en is tot deze beslissing gekomen welke door zijn team gerespecteerd worden. Edwin ik wens je heel veel succes de komende tijd!

In al dit gedruis waren niet onopvallend Nederlandse mensen die een belangrijke drijfveer zijn geweest voor bobslee in Nederland, de nog betere bekendheid ervan en het hogere niveau van materiaal die nu tot onzer beschikking stond. Het team van Eurotech, met Marc van den Berg en hans Fortuin hebben dag en nacht voor ons klaar gestaan met Wim Noorman als touwtrekker om bobslee in Nederland hoger op de kaart te zetten. Ik denk dat het ze absoluut is gelukt. Wim heeft laten zien dat hij met zijn mensen, Marc en Hans en wat steun van oa. Dsm een kwalitatieve slee neer kan zetten die op wereldniveau mee kan komen. Eurotech is een top bedrijf , waar mensen zitten met passie en er helemaal voor gaan als ze ergens mee begonnen zijn. Bedankt voor jullie steun en de positieve lift in de goede richting die we nodig hadden. We zijn trots dat we deel hebben mogen uitmaken van jullie project.

Voor mij even dan de tijd om er even tussenuit te gaan en een paar dagen te gaan genieten. Ik ga lekker een paar dagen naar best friends in Seattle to chillax en vlieg op 1 Maart weer met het Nederlands team terug. Het zijn een van de gekste spelen ooit…

We zijn alweer anderhalve week verder en hebben nog een weekje te gaan hier in Whistler. De entree naar het olympisch dorp lijkt sinds eergister ook wat beter te verlopen. Inmiddles kennen Arno en ik alle vrijwilligers en medewerkers en zij kennen ons zelfs al bij naam. Verder hebben we als friends and familie al 1 training bij mogen wonen (helaas niet hoger mogen gaan als bocht 12) en hebben we inmiddels ook met de voor ons gekochte kaarten de mannen 2mans races mogen bezoeken. Mannen jammer van het resultaat en zet m op voor de 4mans. Het is op zich wel een avontuur voor mij geworden en elke dag bekijken we van dag tot dag wat we ervan gaan maken. De mensen in whistler zijn erg enthousiast en vrolijk en daar genieten we dan ook maximaal van. Aanstaande dinsdag zal de wedstrijd van de dames van start gaan om 17uur (02:00 uur in Ned) en daar zal ik natuurlijk weer ff de afstand voelen, maar ik zal ze ergens in het publiek hard toejuichen naar hun ultieme prestatie. Of ik manieren ga verzinnen om toch stiekem mezelf toch naar binnen te smokkelen bij de sluitingsceremonie as zondag, is het antwoord gewoon NEE. Ik zal niet de regels verbreken met het risico hier ook nog in de bak te belanden .
Dat gezegd te hebben sluit ik af met: Of course there is no formula for success except perhaps an unconditional acceptance of life and what it brings.
(Vertaling: Natuurlijk is er geen formule voor succes, behalve misschien een onvoorwaardelijke aanvaarding van het leven en wat het brengt.)

Hallo allemaal,

Ik zal jullie inderdaad even op de hoogte brengen van de stand van zaken. Enige tijd was dat voor ons ook niet echt duidelijk hoe of wat, dus hebben we een paar dagen in ongewisse gezeten. In de tussentijd heb ik de beste motivatie gehaald uit jullie opmerkingen, aanmoedigingen en loyaliteit. Bedankt daarvoor…

De eerste dagen waren raar en vreemd, we zitten in een huis/hotel, ongeveer 10 km van het olympisch dorp. Hier werden we gedropt op dag 1 en op dag 3 werd er enigszins op een normale manier met ons gecommuniceerd. In deze 2 dagen hadden verschillende emoties zich opgedaan en was uiteindelijk op dag 3 woede misschien wel degene die de overhand had genomen in mijn geval. Een gesprek moest er dan ook komen om de zaak te sussen, maar ook om simpele afspraken te maken wat bertreft voeding, financien etc.

Natuurlijk is de vraag dan en daar om de andere atleten uit de luwte te houden van onze misere. Daar is bij ons geen twijfel over. Onze teamgeest is nog groter dan gedacht en we stemmen daar compleet mee in. Maar we parkeren onze vragen die absoluut nog behandelt moeten worden dus maar tijdelijk, want we willen ook antwoorden. Onze belangrijkste vaag zijnde: waarom weten wij 1,5 week voor de spelen pas hoe het ervoor staat voor ons, terwijl we dat minimaal 2 tot 3 maanden eerder hadden kunnen weten en dus een voor ons andere beslissing en daarmee ook andere situatie hadden kunnen creeren. Waarom altijd die geheimzinnigheid en geen open en eerlijke communicatie naar de Nederlandse ateleten?? Deze en wellicht nog wat kleine vragen verwachten we, na het schitteren van onze collega’s op het grootste toernooi mogelijk, zo snel mogelijk bevredigend beantwoord op te krijgen.

Vrienden jullie hebben gelijk en ik ga er natuurlijk het beste van proberen te maken, jullie kennen me niet anders dan op die manier en jullie begrijpen ook dat de frustatie eruit moet en drang naar duidelijkheid en genoegdoening ook beantwoord ‘moet’ worden. Jullie zijn de mensen op wie ik kan rekenen en waar ik mijn waardering elke keer weer vandaan haal. Jullie zijn allemaal geweldig en het is me veel waard dat ik zulke mensen als jullie ken. Bedankt!

Friendship make prosperity more shining and lessens adversity by dividing and sharing it. (vertaling: Vriendschap laat welvaart meer schitteren en vermindert de tegenslag door het te verdelen en te delen)

Cicero, On Friendship, 44 B.C.
Roman author, orator, & politician (106 BC – 43 BC)

Na wat dagen warmte training in SanDiego hebben we het goede nieuws als reserves gekregen dat we eigenlijk nergens terecht mochten in whistler. Niet alleen niet in het dorp(behalve op aanvraag dagkaart, die beperkt zijn) maar ook niet bij de baan bij onze collega’s, waarschijnlijk ook niet bij de wedstrijd en zeker niet bij de openingsceremonie. Het was een laatste klap in het gezicht van de reserve atleten die naast dat ze al het vuile werk voor het team opknappen, altijd paraat staan om te presteren en in te springen mochten de andere atleten geblesseerd zijn of iets anders hebben waardoor ze niet kunnen opdraven. Erg jammer was dit om te horen, want wat zijn de spelen zonder openingsceremonie bijgewoond te hebben. Inmiddels vertrokken uit SanDiego zijn we Calgary aangekomen waar we duwtrainingen op ijs en afdalingen gemaakt hebben. Uiteraard is het erg lastig om je als atleet te blijven motiveren en in te zetten als volwaardig teamlid, maar je blijft het wel proberen. Vandaag dan ook lekker afgedaald hier in Calgary. Je moet van een aardig veerbaar materiaal gemaakt zijn wil je dit elke keer overleven. Mijn grijze haren zijn dan in dit soort weken ook beter zichtbaar. Maar je moet ook weer verder, want je hebt een voorbeeld functie en je moet af en toe lekker wat stoom afblazen. We gaan as Donderdag dan richting vancouver en whistler en gaan het drama wat eigenlijk een feest hoort te zijn tegemoed. We gaan er voor ons toch weer een feest van proberen te maken. Ik begin dan ook met deze kleine man op de foto als verkeerd voorbeeld.

Vanuit het vandaag natte SanDiego en Morgen koude Calgary wil al onze Phanos atleten allemaal topprestaties toewensen op het NK Senioren. Jongens en meisjes laat zien wat jullie waard zijn. Ik geloof in jullie kunnen. Goodluck !!!

Na Igls waren het een paar (4 om precies te zijn)welverdiende dagen thuis met familie en goede vrienden. Uiteraard zijn deze dagen heel hard voorbij gevlogen, maar heb ik geprobberd optimaal van ze te genieten. Inmiddles zijn we afgelopen donderdag vertrokken naar SanDiego voor een welverdiende trainingsstage. De eerste dag zit er dan ook al weer op met een lichte herstel training op de baan was het weer volop genieten. Nu nog de jetlag fase voorbij en weer hard aan de slag en voorbereiden op wat komen gaat. Ik hou jullie op de hoogte van onze belevenissen.

Uiteraard bedankt voor alle comments, gastenboek berichtjes en natuurlijk mailtjes. Even een paar fanatieke lezers: Henrie en Lisette, Ellie en Andrea, Angelina, Nienke, Mijn Atleetjes, Paul van Phanos, Judith, Jannicke, Olchert, Sophie, mijn voetballers en natuurlijk nog een heleboel anderen die ik nu niet genoemd heb, maar graag wat van zich laten horen. Allemaal super bedankt voor jullie interesse.

Er zijn foto’s van St.Moritz en Igls gepost, dus veel kijkplezier.

Het was een rare week… veel zieke atleten in de diverse teams en uiteindelijk qua prestaties vergelijkbaar met st-moritz. De verwachtingen waren hoog op deze dubbele wedstrijd, die tegelijkertijd ook een europees kampioenschap was en dus bij top 6 op EK een verlenging van de A-status kon bieden.

Op zich geen slecht begin van de week en goed nieuws dat we in de nieuwe slee mochten knallen waar de jongens onlangs een 3^e plek mee hebben veroverd. Wegens omstandigheden hebben we het met slechts 3 runs in de nieuwe en 5 in zijn dikkere tweelingbroer mogen doen. Maar de meisjes waren er wel klaar voor. Een goede start was hier nodig en knap stuurwerk met minimale of liever geen fouten. De 1^e start was dan ook netjes. 0.14 sec van de beste dames (een honderdste dichterbij als vorig week) dus dat geeft goede hoop dat we steeds ietsje dichterbij kruipen van de topvrouwen aan de start. Toen de run, er werden helaas boven wat fouten gemaakt die toch invloed hadden op de snelheid. Het resultaat was niet wat we wilden 8^e EK en 14^e WC, maar er was nog hoop voor het EK top 6 de tijd daartussen was maar 0.09sec. Toen de 2^e run: De start was een 0,05 minder snel, dit was jammer (helaas was dit vorige week ook het geval), maar de run begon een heel stuk beter. Jammer genoeg werden er in het tweede deel van de run weer wat foutjes gemaakt en verloren we nog een plek beneden. Het was jammer, want de voorwaardes waren er en nog belangrijker de spirit, maar het mocht niet baten. We moeten het doen met een 15^e plek voor de worldcup en een 9^e plek voor het europees kampioenschap. Een grote teleurstelling, maar de positieve pet is en moet weer op, want de Olympische Spelen komen er nog aan en daar moet het allemaal gebeuren.

Onze volgende trip is nu ongeveer 10 uur rijden naar huis, waar we ongeveer 4 dagen met familie en vrienden kunnen doorbrengen alvorens weer te vertrekken voor de voorbereidingsperiode in Noord Amerika op Whistler.

Na een fantastische prestatie van de mannen, die gister eindigden op een 3^e plaats op de worldcup (Gefeliciteerd Heren), was het de beurt aan ons om te laten zien wat we waard waren.

Ingelopen en ingewerkt en op naar de start. Mezelf oppeppen en schoenen laten poetsen…eeeuh geen schoenen poetsen, nogmaals oppeppen en ja schoenen poetsen en gaan. Redelijk weg bij de start, geen strakke hit, maar lekker lopen. Met een 11^e start zijn we voor het oog niet goed op weg, maar ik ben tevreden met de 1^e start, we zitten 0,15 van de snelste dames en daar zitten we vaak verder vanaf. Dan de run, we tikken meteen voor de eerste echte bocht 2x en weten dat het dus dat heel veel tijdsverlies betekent. Dit was het dan ook, we kwamen in een slechte tijd beneden.

Even een kijkje in mijn koppie: Thuis kennen sommige als positivo, anderen als sappie en anderen gewoon als Urta. Ik sta er voor dat je voor en tijdens de race zoveel mogelijk als de eerste een positieve flow moet hebben, dat betekent dat ik vind dat elke negatieve gedachte invloed heeft op je prestatie die je wil gaan leveren. Kort voor de race probeer ik dan ook mezelf op te peppen en in de slee praat ik ons, in mijn koppie, dan naar de finisch. Nu moet je dus al redelijk bionic E of mind R zijn om te horen of te weten wat ik zeg, want ik spui in mijn hoofd of binnensmonds in mijn helm positieve gedachten en aanmoedigingen naar mezelf en de piloot voor mij. Ik roep dan zaken zoals kom op, kom op of hou vast, controle, maak het goed, je kan beter als dat, blijf er niet in etc. etc.

Uiteraard kan ik tussen de race en zeker na de race even teleurgesteld zijn over deze of gene, maar zo snel mogelijk weer omschakelen is dan altijd mijn motto. Mijn atleetjes zullen dat wel herkennen van wanneer ik roep: en nu terug schakelen, knoppie om.

Het knopje ging bij mij dus weer om na de eertse run om verder te gaan met de tweede. Lastig om je weer op te laden natuurlijk, maar je weet dat je moet. De 2^e run was ietsje minder qua start, maar wel iets beter qua run, dus we waren beter op weg, maar het is verdraaid lastig om de 1^e run goed te maken. We redden het dan ook niet en moeten genoegen nemen met een 14^e plaats. Balen natuurlijk, want we waren op de goede weg de afgelopen weken en dan is dit een dip in the road to vancouver. Maar herpakken en verder gaan, want dit weekend hebben we de laatste worldcup van het seizoen en dit is ook een Europeesche kampioenschap. Tine zal hier dan in Igls weer met Esme starten deze week en ze hebben er zin in volgens mij. We gaan dit nog even goed afsluiten is het plan. Kom op team, we gaan knallen deze week…

De grootste mishap van de dag was degene hieronder: Doe je geluidsknop lekker op maximaal, let goed op, anders mis je het  en kijk ook naar de mensen die achter de slee staan, bijv. de veger die voorbij komt lopen.

Hilarisch: http://www.vikingengineering.nl/site_nl/index_bob.php?pagina=nieuws&id=272